THE TEOLOGICAL TEACHINGS OF WAHDAT UL-WUJOOD (THE UNITY OF BEING) AND DOCTRINE NAQISHBANDISM
Keywords:
Islamic Philosophy, teologiy, teological teachings, Sufism, mystical Philosophy, Philosophy of Wahdat ul-Wujood, True God, Nakshbandiya, Being, Absolute Being, teachings, Doctrine, , Ibn al-Arabi, Khoja Baha аl-din Nakshband, `Abd al-Rahman Jami, Idea, Influence, Transformation, Specificity.Abstract
the philosophy of Islam reached the highest level thanks to the theosophical teachings of the great philosopher, theologian, poet, one of the great representatives of the philosophy of Sufism, known as “Sheikh ul-Akbar” – “The Greatest Sheikh” Mukhyiddin ibn al-Arabi (1165-1240) inspired by the views of Hakim at-Termizi. The theories of Ibn al-Arabi about "Wahdat ul-Wujood" (Unity of Being) and Inson al-Kamil – the Perfect man embraced the entire Muslim East and positively influenced the views of Western philosophers. Also, in the history of Sufism, the teachings of the Tariqata Khojagon, which was founded by Khoja Yusuf Hamadani and Khoja Abduholik Gijduvani (1103-1218), then perfected by Khoja Bakhouddin Naqshband (1318-1389) and named Nakshbandiya and spiritually unified the regions of Mavanranakhr , was not left without the influence of the philosophy of “Wahdat ul-wujood” (Unity of Being) Ibn al-Arabi. Representatives of the Naqshbandi teachings such as: Khoja Muhammad Porso Bukhori, Khoja Ubaydalloh Ahror Vali, Mavlyana `Abd al-Rahman Jami, Alisher Navai, Khoja Makhdum Azam and Ahmad Sirhindi also made a significant contribution to the development of the ideas of “Wahdat ul-Wujood” (Unity of Being) .
References
Carl Brockelmann. Geschichte Der Arabischen Litteratur, Volume 1 (German Edition). p. 571-582.
Бағдодий, Исмоил Пошшо. Ҳадят ул-орифийн. 2-ж. – Истамбул, 1951.
Bagdadi, Ismail Poshsho. Hadyat al-`arifin. 2. – Istanbool, 1951.
Бухорий, Салоҳ бин Муборак. Анис ат-толибийн ва уддат ас-соликийн. – Теҳрон. 1371.
بخاري. صلاح بن مبارك. انيس الطالبين وعده الساكين. تصحيح و مقدمهي خليل ابراهيم صاري اوغلي. تهران،كيهان، 1371؛
Buxari, Salah ibn Mubarak. Anis al-talibin va `uddat al-salikin. – Tehran, 1371.
Гуннар Скирбек, Нилс Гилье. Фалсафа тарихи. –Т.: "Шарқ", 2002.
Gunnar Skirbek, Nils Gile. History of Philosophy. – Tashkent, 2002.
Жаҳонгирий, Муҳсин. Муҳйиддин ибн Арабий чеҳраи баржастаи ирфони исломий. – Теҳрон: Интишороти Донишгоҳи Теҳрон, 1375.
جهانگيري، محسن محيي الدين ابن العربي چهرهي برجستهي عرفان اسلامي. انتشارات دانشگاه تهران، 1375 ه.ش
Jahangiri, Mohsen. Mohyi al-din ibn `Arabi, The distinguished figure of Islamic Mysticizm. – Tehran University Press, 2004.
Жомий, Абдураҳмон. Нафаҳот ул-унс. – Теҳрон, 1337.
جامي، عبدالرحمن. نفحات الانس. به كوشش محمد عابدي. تهران، 1370 ه.ش
Jami, Abdurahman. Nafahat al-ons. – Tehran, 1337.
Жомий, Нуриддин Абдураҳмон. Лавойиҳ. Тасҳеҳ, муқаддима ва тавзеҳоти Яе Ришар. – Теҳрон: “Асотир”, 1373.
جامي، نورالدين عبدالرحمن. لوايح. تصحيح مقدمه و توضيحات يان ريشان، تهران،اساطير، 1373.
Jami, Nur al-din `Abd al-rahman. Lavayih. – Tehran, 1373.
Ибн ал-Арабий, Муҳйиддин. Ал-Футуҳот ул-Маккия. 1-жилд. Таҳқиқ: Усмон Яҳё. – Миср, 1392.
ابن العر ابن العربي، محيي الدين. الفتوحات المكيه. ج 1. به تحقيق عثمان يحيي، مصر، 1392. 392
Ibn al-`Arabi, Mohyi al-din. Al-Fotuhat al-Makkiya. 1. – Egypt g, 1392
Ибн ал-Арабий, Муҳйиддин. Ал-Футуҳот ул-Маккия, 3-жилд. Таҳқиқ: Усмон Яҳё. – Миср, 1392.
ابن العربي، محيي الدين. الفتوحات المكيه. ج 3، تحقيق عثمان يحيي، مصر، 1392
Ibn al-`Arabi, Mohyi al-din. Al-Fotuhat al-Makkiya. 3. – Egypt, 1392.
Комилов Н. Тасаввуф ёки Комил Инсон ахлоқи. 1-китоб. – Т.: "Ёзувчи", 1996.
Kamilov N. Sufism or Perfect man, 1st book – Tashkent, 1996.
Комилов Н. Ибн Арабий Абдураҳмон Жомий талқинида. / Жаъфар Холмўминов. Жомий ва ваҳдат ул-вужуд таълимоти. – Т.: “Ўзбекистон Миллий Энциклопедияси” Давлат илмий нашриёти, 2008.
Kamilov N. Ibn al-`Arabi in the interpretation of Jami. / Jafar Kholmuminov. Jami end teachings of Wahdat al-Wujood. – Tashkent, 2008.
Турар, Усмон. Тасаввуф тарихи. / Турк тилидан Нодирхон Ҳасан таржимаси. – Т.: “Истиқлол”, 1999.
Turar, Osman. Histoty of Sufism. – Tashkent, 1999.
Улудоғ, Сулаймон. Ибн Арабий. Таржумаи Довуд Вафоий. – Теҳрон: Нашри марказ, 1384.
Uludag, Soleyman. Ibn `Arabi. The translation of Dawud Vafai.– Tehran, 1384.
Шаъроний, Абдулваҳҳоб. Ал-явоқит в-ал-жавоҳир. 1-ж. – Миср, 1343.
Sha`rani, Abd al-vahhab. Al-yavaqit va-l-javahir. 1. – Egypt, 1343.
Шайхи Акбар Муҳйиддин ибн Арабий. Ҳақиқат ул-ҳақойиқ. –Теҳрон: “Мавло”, 1382.
ابن عربي، محيالدين، حقيقت الحقايق. تهران، مولي، 1382 ه.ش.
Sheyx Akbar Mohyi al-din Ibn `Arabi. Haqiqat al-haqaiq. – Tehran, 1382. [29]
Шаҳристоний, Абулфатҳ. Милал ва ниҳал. 1-жилд. – Қоҳира, 1387.
شهرستاني ابو الفتح محمد. الملل و النحل. قاهره، 1387 ه.ق [31]
Shahristani, Abolfath. Melal va nehal. 1. – Cairo, 1387.
Ғарб фалсафаси. –Т.: Ўзбекистон Файласуфлари миллий жамияти, "Шарқ" нашриёт-матбаа акциядорлик жамияти Бош таҳриряти, 2004. Philosophy of East. – Tashkent, 2004.
ЎзР ФА ШИ Қўлёзмалар хазинаси, PN 1331 рақамли қўлёзма.
Treasury of Manuscripts of the Institute of Oriental Studies of the Academy of Sciences of The Republic of Uzbekistan, the number of manuscript pin 1331.
