СЎНГГИ ДАВР ЎЗБЕК ҲИКОЯЧИЛИГИДА МУАЛЛИФ ОБРАЗИНИНГ ТУРЛИ КЎРИНИШДАГИ ИШТИРОКИ
##article.subject##:
образ, тафаккур, ҳикоячи қаҳрамон, муаллиф, персонаж, тасвир, бадиий нутқ, услуб, баҳолаш, характер, образлар тизими, муаллиф нутқи##article.abstract##
Ушбу мақола сўнгги давр ўзбек адабиётида ижод қилиб ўтган ёзувчиларнинг бадиий асарни яратишдаги ҳикоялаш услуби, бу услублардан фойдаланишнинг ўзига хос кўринишларини очиб беришга бағишланган.
Мақолада бадиий асарни воқеалантиришда турлича услублар, ҳикоялаш маҳорати, уларнинг асар матнидаги ўрни ҳақидаги назарий қарашлар атрофлича таҳлилга тортилади. Шунингдек, ҳикоячининг тасвир имкониятлари уч асосий қаҳрамон: муаллиф, ҳикоячи қаҳрамон ва учинчи шахс тилидан баён қилишнинг ўзига хос кўринишлари илмий тадқиқ қилинади, бир қатор ижодкорларнинг ҳикоялари қиёсий таҳлил қилиниб, назарий жиҳатдан асосланади.
Библиографические ссылки
Ҳ. Умуров. Адабиётшунослик назарияси. – Тошкент, А. Қодирий номидаги халқ мероси нашриёти. 2004.
Э. Худойбердиев. Адабиётшуносликка кириш. – Тошкент, Шарқ. 2008.
Бадиий ижод ҳақида. Ўзадабийнашр. – Тошкент, 1960.
У. Норматов. Тақдирлар романи. “Икки эшик ораси” романи нашрига ёзилган сўнгги сўз. – Тошкент, 1986.
У. Ўлжабоев. Замон талаби ва ижодкор масъуллиги. – Тошкент, Ўзбекистон. 2012.
А. Қаҳҳор. Ўтмишдан эртаклар. Т.3. – Тошкент, 1987.
А. Қаҳҳор. Ҳикоялар. – Тошкент, Янги аср авлоди. 2018.
Т. Бобоев. Адабиётшунослик асослари. – Тошкент, Ўзбекистон. 2002.
А. Қаҳҳор. Адабиёт муаллими. Ҳикоялар. – Тошкент, Янги аср авлоди. 2018. 9.А. Қаҳҳор. Даҳшат. Ҳикоялар. – Тошкент, Адабиёт учқунлари. 2018.
Л. Толстой. Ёш ёзувчиларга, “Бадиий ижод ҳақида”. – Тошкент. 1960.
Ҳ. Умуров. Бадиий ижод асослари. – Тошкент, Ўзбекистон.
С. Мамажонов. Лирик олам, эпик кўлам. – Тошкент. 1970.
Л. Толстой. Полное собрание сочинений. Т.57. – Москва. 1928-1958. 14. “Новый мир”. №12. 1977.
